İçimde biriken yığınla cümle...

Her nasip vaktine esirmiş...ve her şeyin de bir nedeni varmış...bu cümleyle ne kadar oyaladım kendimi,ne kadar teselli ettim...şimdi kısa bir "herşeyin bir nedeni varmış" hikayesi bu..ama ben ne nedenini henüz görebildim ne de sonucunu..

Tesadüflere inanmadım...hele ki seninle aramızda olan tesadüflere hiç..."Ben istanbul'dan senin için vazgeçtim" diyemedim...ve o bunu hiçbir zaman bilmeyecek..hayatımın büyük kararını sırf o gözlerinde gördüğüm ışığa sebep vermiştim,ben kalmayı seçtim,sevmeyi seçtim,ait olmayı seçtim...pişman mıyım? Hayır ama Allah büyük..

 "Kırklareli'de yaşayabilir misin? " diye sorduğunda "yerin ne önemi var seninle olacaksam her yerde ve her koşulda yaşarım ki ben..." diyemedim ki ! Onun yerine "elbette yaşarım" dedim.Kırılmamak adına maskeler takmak,için yangın yeriyken daha fazla kanamamak için mutluymuş gibi gözükmek çok zor...Şimdi herşey boğazımda düğümlü o yüzden biri bana istanbul (!) dese gözlerim dolup,boğazımdaki o yumruk daha da büyüyor.İç organlarım infilak etti ! 

Bu da söylenmemiş yığınla cümlelerimin içinden,küçük bir itiraf olsun..

Vakit varken sevdiğiniz adama/kadına sarılın... elini bırakmayın..sahip çıkın...seviyorsanız arayın,birşeyler yapın ama asla yarım bırakmayın çünkü yarım kalmak tarifsiz bir yük..

Bu yükten benim payıma düşen de susmak...