biz kadınlar..

Başına gelebilecek en kötü şeyle yüzleşmek bir kadın için dünyanın en büyük felaketidir. Çünkü bunu bir kez yaşadığında...Başına gelebilecek en kötü şeyle yüzleştiğinde, geriye korkacak hiçbir şey kalmaz.

Artık şaşırmaz. Tepki vermez. Eskisi gibi sevmez.

Tatlım, kendine her zaman korkacak bir şey bırak. Kendine her zaman sevecek bir şey bırak. Her zaman inanacak bir şeyin olsun.Yalandan da olsa bir şey.

Böyle bir dünyada her şey büyük bir hızla ölüyor zaten. Arkasından cenaze namazı kılınıp duası okunan bir şey de kalmadı esasen.Bütün duygular ölüyor, korkular ölüyor, inançlar ölüyor. Aşk zaten öldü. İşte Kurt Cobain'in yanına falan gömdük biz onu zaten Kurt'un ölümünün de aşkla bir ilgisi yoktu.

Bu devir hepimizi delirtiyor tatlım. Çoğumuz hayallerimizdeki insan olamadan öleceğiz. Çoğumuz bir şey olamadan, bir haltı değiştiremeden öleceğiz. Çoğumuz pisi pisine öleceğiz.

Konumuza dönecek olursak.. Tam olarak böyle bir dünyada, bir kadın korkmayı bıraktığında, ondan korkmaya başla.

ve bir kadını en büyük korkusuyla yüzleştiren asla sen olma.

Özellikle sessiz bir kadından kork. Sessizlik kadınlara has bir şey değildir çünkü.

Ya da ne bileyim korkma...

Havanın böyle manyakça güzel olduğu gün azdır. Kışı sevmiyorum ama her şeyin bir arada olması da hoşuma gidiyor. Güneş, bulutlar, yağmur.
Kafamla mevsim aynı.
Karışık !!

İnsanların sizi sevmesi için "bir şey" olmanız gerektiğine inanıyorsunuz.Bir şey olursanız sizi daha çok seveceklerini düşünüyorsunuz.Bunun için spor salonlarına gidiyor,diyet yapıyor,bunun için çalışıyor,çoğu zaman kendinizden vazgeçiyorsunuz.

Yalan değil.Herkes başarıyı sever.İyi görünen insanları herkes beğenir.Öte yandan kendi olmayan insanları kimse sevmez.Tüm bu yarışın içinde benlik algınızı yitiriyorsunuz.Ne istediğinizi unutuyorsunuz.Tepkileriniz sıfırlanıyor. Siliniyorsunuz.

İnsanlar sizi biri ya da bir şey olduğunuz için sevmez.İnsanlar size biri ya da bir şey olduğunuz için gelir.Ne kadar kendinizseniz o kadar kalırlar.Ne kadar gerçekseniz o kadar severler sizi.

Kendinizi değiştirmeye çalışmak yerine,-kendiyle uğraşan insanlar kendini sevmeyen insanlardır-kendinizi olduğunuz gibi kabullenip sevin. Dünya orijinal olana bayılır.

Hadi diyelim sevmiyorlar sizi böylesiniz diye..

Sallayın ! En kötü çay içer gıybet ederiz.

Kendinizi sevmek için başkalarının terazisiyle tartıp değişmek için yırtınmanıza gerek yok. Zaten değişmeyin. Değişemezsiniz. Bütün zayıflıklarınız, zaaflarınız, zavallılıklarınızla sevin kendinizi. O zaman daha da güçleneceksiniz.

Niye ?

Çünkü sorun başkalarının sizin hakkınızda ne hissettiğinde değil. Sizin kendinizle ilgili ne düşündüğünüzde.

Özetle: Birinin sizi sevmesi için daha güzel, daha başarılı, daha bir şey olmanız gerekmiyor. İnsan olun. Alakalı ve ilgili olun.Bir seven çıkar.

Sevmezlerse de kahve içeriz ya ne takıyorsunuz

iyi akşamlar

250216-19:17

dünyanın dışında bir yerde..

hiçlik..

Hiçbir şeyi aynı şiddette, iki farklı zamanda sevemezsin. Hiçkimseyi..

Ölümsüzlüğün sırrını bulmuş ve sonsuza dek dünyaya hapsolmuş gibiyim.

artık hiçbir şey eskisi kadar çekici değil,

artık hiç kimse eskisi kadar güzel değil.

Olmadı..

En çok kafamda onlarla ilgili kurduğum hayalleri yıkmayan insanları seviyorum.

Yaz aylarını,karpuz ve çileği, orta şekerli türk kahvesini, aşşşırı yakışıklı oğlanları ve birbirini kırmayan insanları seviyorum.

Kalabalıkta susup, sessizlikte konuşanları, söyleyecek yeni bir sözü olanları, kötülüğü bildiği halde iyi kalanları, üşenmeden yaşayanları ve dünyanın tüm kahpeliğine rağmen yaşamak için bir neden bulanları seviyorum.

Sabah uyandığımda en çok seni seviyorum demek isterdim tabii..

Seni sevemediğim için senden başka her şeyi seviyorum demek yerine

Sanırım ve korkarım ki sevgilim,

Şu adi dünyada ve şu kötü havada,

İnsanın insana ettiğini karganın leşe etmediği şu büyük ormanda,

Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımız olan bilmem kaç yüz bin tekrarlı şu günlerde,

Ben bir tek seni sevemiyorum

Çok denedim

Beceremiyorum

8.12.15
m.

Su akar yolunu bulur.

Düşündüm...

Neleri sevip nelerden vazgeçtiğimi...

Seni sevip kendimden vazgeçmek bana yakışmadı. Olmadı üstümde güzel durmadı bu aşk ve ben dün gece kalan bütün tozları da süpürdüm etrafımdan.. bu aşk benim için artık bitti ne oluru ne de dönüşü yok..kendi kendimi yediğim gecelerim hesabını ödemek zorunda olmak kendime yaptığım en büyük haksızlıktı.. ben sorgularken çoğu şeyi,sen bana soru işaretlerini bıraktığında anlamalıydım zaten benim hiçbir suçumun olmadığını...madem ben suçsuzum, madem beni hala seviyorsun o halde bu aşka tanıyacağım tek imtiyaz da gitmek olur artık...sen yalanlara inanmaya devam et, sen en yakınındakilerin sırtına dayadığı hançeri hissetmemeye devam et.. sen doğru olanı yapmaya devam et kardeşim..

Benim sana söyleyecek çok şeyim var ama özetlemek gerekirse ADAMSIN KARDEŞİM !! 

Bir gün o inandığın yalanların ne kadar doğru olduğunu anladığında vicdanının muhasebesini yapıp, yarım kalan çok güzel bir aşkı da ellerinle bok ettiğin için o kirli ellerinle alkışlarsın kendini.. ben seni bittiği günden beri alkışlıyorum zaten...

Su akar yolunu bulur elbet !!

Yaz biterken..

Geçip giden bir yazın ardından daha içtim bu gece..

Es geçtiğim bütün mutluluk ihtimallerine

Kırdığım bütün kalplere bir kez daha şükrettim

Beni var ettiler diye,

Sonsuz görünen her şeyin tükenmesi an meselesidir, biliyorum.

Ve fakat devam ettim..

Korkularım da var elbette çokça

Hayatını kırık kalpler üzerine kuranlardan korkarım çok

Hazımsızlardan, riyakar dostluklardan

En çok onlara bakıp mutlu zannederdim  kendimi.. ama bu iyi hissettirmez ki !

Her yalnızlık anımı sesle dolduruyorum

Unutmuş gibi uyuyorum çocukluğumdaki kimsesiz geceleri,

En çok uyumak için birine ihtiyaç duyduğum insanlara kuruluyorum bugünlerde..

Güvende hissetmiyorum ki kendimi ! 

Her boşlukta kayıp anılarımı arıyorum 

Her gidende kaybettiğim mutlulukların temsili cenazesini kaldırıyorum içimden,

Umudumu korumak için -mış gibi yapmaların kralı sanıyorum kendimi.

En çok da hiç ÜZÜLMEMİŞ GİBİ...yapabiliyorum 

Ama bu da bana ait hissettirmiyor kendimi

İnsanın kendinden kaçmak, suçu başkasına atmak, kendi hatalarını başkalarında yargılamak gibi müthiş bir yeteneği var.. söz konusu başkaları olunca kendi hayatını, yapamadıklarını, hatalarını unutacak gibi. Sanki diğerlerinden daha iyiymiş gibi..Diğerlerini yargılayıp ayıplayınca kendi ayıpları silinecek gibi..

Bütün ahmaklıklarda kendini görür insan, bütün hatalarda kendini yargılar. Bütün öfkesi kendinedir aslında ve ne yazık ki bunu ancak ölümden hemen önce anlar...

Eh bu yüzdendir ki kimse yaptığını, yargıladığını yaşamadan ölmez.. Bu yüzdendir en olmadık zamanlarda "neden ben?" ler eşliğinde başınıza gelenler. Herkes öğrenir er ya da geç öğrenir, Herkes yaşayarak öğrenir.Mis gibi kendi hayatını yaşamak varken onun bunun hayatına bakıp, onun bunun hatalarını empati yoksunu odunlukla yargılamanın asıl ahlaksızlık, asıl hata olduğunu.

Dünyayı bok gibi bir yer haline getirmeyin, dünya güzel dünya yaşamak da keyifli.. konu benimle değil hepimizle ilgili...milletle uğraşıp karmanızı bozmayın !!

210916

Yaz biterken...

NOT

"Sana bir şey olmaz." dediler. 

Ama çok şey oldu, bilmiyorlar.

....

Sen duyduklarına inanıyorsun. Söylenmeyene inan, çünkü insanın sessizliği, sözcüklerinden daha yakındır gerçeğe.

    Kardeşimle konuştuk bugün bayım.. Bunun seninle bir ilgisi yok elbette. Ama bana "çok güçlüsün abla" dedi , total de yaşadıklarıma gözucuyla bakınca..

Ve elbette bunun seninle bir ilgisi var.
tarafından "güçlü" görünmek zorunda bırakıldığım için. Ama konu bu değil.
Konu, neden uzaktan güçlü görünüyor olmam.
Kime neyi ispatlamaya çalışıyorum ki bayım?
Birilerinin bana güçlü göründüğümü söylemesi üzerine, içimde ki parçalanmış hayatlar bir anda kalbime hücum ediyor ve gözlerimden taşıyor ,biliyor musun?

Nereden bileceksin ki.?

Benim ki de laf..

Konu tam  olarak bu da değil aslında, biliyor musun..
konu, ürkek kuşlar..

Çünkü kalbim, ürkek kuşlara öykünüyor bu aralar. Daha fazla yaşamaktan korkuyorum bayım.
anla.

Godot'yu beklerken...

Güçlülük, yürekli olmayı gerektirir. Yüreklilikse insanın kendi gerçekleriyle yüzleşebilmesini içerir. İnsanın kendine yabancılaşması pahasına kazanılan güç, gerçek güç değildir. Güçsüzlüğümüzü yaşayabilecek yürekliliği gösterdiğimiz bir anda biri bizi küçümserse, bu onun sorunudur. Aslında için için aynı yürekliliği gösterebilmiş olmayı o da ister, ama abartılmış gururunun tutsağı olduğu için bunu göze alamaz...

Diyelim ki birisi ile tartışıyorsunuz ve o kişi sizi adil olmamakla suçluyor. Durun ve içinize bakın. Sonra şu analizi yapın:

Bir kere adil olmayan, sizi adil olmamakla suçlayan kişidir. Onun yargısı tamamen ona aittir. Ancak, sizde ona, onun adil olmayan yönünü gösterecek kadar arınmamış bir yan var demektir.

Peki o yanınız veya yanlarınız neler olabilir?

Bu suçlamayı duyduğunuz zaman içinizde oluşan hisse bakın. Size saldırıldığı hissinde misiniz? Saldırgan bir yanınız var. Aşağılandığınız hissine mi sahipsiniz? Başkalarını aşağılayan bir yanınız var ve aynı zamanda kendinizi aşağıladığınız bir yanınız var. Sadece size yönelmiş bir öfke mi hissediyorsunuz? Öfkenizi dindirememiş ve hala zaman zaman öfkenizin esiri olabiliyorsunuz demektir. Karşınızdakinin sizden korktuğu hissine mi kapıldınız, ya da bu suçlamadan dolayı korktunuz mu? Hala ayıklanamamış korkularınız var demektir... Ya da gerçekten tam olarak adil olmadığınızı mı hissettiniz, gerçekten adil değilsiniz demektir...

Kendinize ait tespit ettiklerinizi tek tek dingin bir anınızda düşünün. Ben neden korkuyorum? Bunun yanıtını içinizden alana kadar ister meditasyon, ister eskilerin söylediği gibi tefekkür halinde içinize yönelin..

Herkes birilerinin söyledikleriyle karar verir ve elinde olanı da kaybeder.Siz eğer yürekli veya cesursanız sadece kendi kalbinizi dinlersiniz..

İç sesinizi dinleyin haklı ya da haksız aramayın olayların böyle gelişmesi belki de samimiyet sınavınızdı.Mutlu olacağınız şeyi yapın çünkü etrafınızdaki kişiler avcı olmaktan öteye geçmez...

170915..

Godot'yu beklerken...