Yüreğimdeki yangının karşısına geçip bir sigara yaktığım ve efkarlanarak geçmişimin cayır cayır yanışını izlediğim o zamanlarda bile-her şee rağmen-hiç bir anıyı silmek istemedim.
...
Küçüklüğümde oyun oynarken yere düşüp dizlerim,avuç içlerim yara bere içinde kaldığında da hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkar oyuna devam ederdim.Arkadaşlarım acıyarak bana baktıklarında "acımadı ki"derdim ısrarla.Acırdı oysa zırıl zırıl ağlamamı gerektirecek kadar acırdı hemde...O yaşlarda,yere düştüğüm an yanıma koşup dizimdeki yaraya üfledi diye terk etmiştim ilk aşkımı.Bir daha beni çağırmak için zile basma;çünkü seninle oynamayacağım artık !demiştim öfkeyle; merdivenlerden çıkarken ağlamıştım"acıdı bana eşek!" diye diye...Büyüyünce de acıyan yanlarımı hep sakladım ben.Hiçbir zaman yüzümdeki o mağrur ifade silinsin istemedim.İçine atmak,denilen oyunu nedense en iyi oynayan hep bendim! Aşklarım oldu,kırgınlıklarım oldu,artık bunu kaldıramaz diye düşünülen vedalarım oldu ama hep acımadı kiiii,dedim.
Acıdı ve hep acımıştı!!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder